Hey iedereen,
Welkom in deze nieuwe podcast over één van mijn favoriete onderwerpen: je gedachten en hoe wat en hoe je denkt stuurt hoe je je voelt, wat je doet en niet doet, en dus eigenlijk voor een stuk je leven bepalen.
Niet alles dat we denken is waar. Je kan kiezen wat je denkt, en de stelling van vandaag is: ook als wat je denkt in principe waar is (whatever that means), is het niet altijd nuttig en moet je het dus niet tot in den treure blijven denken.
De dag waarop ik zelf besefte dat niet alles dat ik dacht waar is, en dat ik daar zelf in de pap te brokken had, was de dag waarop ik mijn leven ben beginnen veranderen en in handen nemen.
Stom voorbeeld: deze week besefte ik dat ik al acht maanden drie à vier keer per week naar de fitness ga.
Dat is echt de eerste keer in mijn leven, dat ik het langer doe dan twee maanden.
Waarom lukt dat mij nu wel, en zie ik eindelijk ook resultaat, en vroeger niet?
Omdat ik ondertussen goed in staat ben om mijn gedachten te gebruiken in mijn voordeel om te doen wat ik graag wil en het vol te houden, en niet langer in mijn nadeel en mezelf constant overal uit te lullen en in de weg te zitten naar een betere gezondheid. Dat is waar deze aflevering over gaat.
Want neen, ik ben echt helemaal niet gedisciplineerd geboren.
En ik ben ook lang niet altijd even gedisciplineerd, en ik vind dat gelukkig ook helemaal niet meer erg, omdat ik ook die momenten niet langer tegen mezelf gebruik om mezelf uit gewoontes te babbelen waar ik deugd van heb op lange termijn.
Ik heb ADHD, ik heb een angststoornis, ik heb heel veel negatieve denkpatronen, en ik heb geleerd om mezelf te coachen en te ondersteunen zodat dat me niet meer in de weg zit om shit gedaan te krijgen. Ik heb intentioneel leren denken, in plaats van mijn standaard negatieve en angstige gedachten te blijven geloven als waren die de waarheid, in plaats van een ding dat mijn hoofd doet, zoals de meeste menselijke hoofden, trouwens.
Wil jij dat ook? Blijf dan zeker luisteren!
----
Eerst even voor de duidelijkheid: onze menselijke hersenen zijn van nature negatief.
Om het met de woorden van die heerlijke therapeut Ronald uit Therapie op Canvas te zeggen: alle positieve mensen die geen gevaar zagen, werden opgegeten door tijgers.
Wij stammen evolutionair gezien af van de voorzichtige mensen die in de grot bleven zitten omdat het daar veiliger was. Onze eerder bange, negatieve voorgangers hebben het overleefd. Bless their souls. Wij hebben hun hersenen geërfd.
De belangrijkste taak van onze hersenen is: ons laten leven.
Daar is dat hoofd van ons nog altijd op gericht: scannen op mogelijk gevaar, zodat wij blijven leven.
Dat is tof, maar ook onwaarschijnlijk lastig voor onze groei als mens. Aja. Alles dat daarop lijkt, ligt buiten onze comfort zone en voelt dus onveilig.
We scannen niet meer op de nabijheid van sabeltandtijgers.
Nu zit mogelijk gevaar in andere dingen:
- een mail die binnenkomt met de subject line “kunnen we eens praten?”
- een collega die niet lacht met onze mop
- een partner die er fysiek is, maar emotioneel al even niet meer
- gedachten als “wat als ze me ontslaan?”, “ik dit niet kan?” “Alles fout loopt?”
Je bent niet gek.
Je brein doet zijn werk en staat soms -door je verleden, je familiesysteem, trauma- wat gevoelig afgestemd.
Er is niks mis met jou.
Je brein beschermt je, en is zeer toegewijd aan die job.
---
Onze gedachten hangen samen met onze hang naar veiligheid.
Niet alles dat we denken is evenwel waar.
Als ik Tom Waes boven een ravijn zie hangen om in een afgelegen dorp in de Filippijnen te geraken, dan weet ik: die mens denkt andere dingen dan ik.
Of hij denkt dezelfde, maar heeft geleerd om zijn default gedachten te counteren met andere als je leeft maar één keer en dit komt wel goed.
Terwijl ik alleen maar denk: ik stort subiet dit ravijn in, dus no way dat ik dat doe.
In de aflevering waarnaar ik verwijs, van enkele weken geleden in Reizen Waes, The Bucket List, heeft de groep twee opties om in een afgelegen dorpje te geraken. Ze hebben dan al acht uur langs zotte bergweggetjes gereisd, misschien niet onbelangrijk. Twee uur wandelen, of 1 minuut met een gammel bakje aan een touw over een diep ravijn.
Klinkt simpel toch, die keuze?
Twee uur tjolen, of een minuut stress.
Ik denk dat ik zou gewandeld hebben. Toch als ik mijn default denken zou laten overnemen.
Tom sprong in dat karretje en weg was hij.
Zelfde omstandigheid, ander denkpatroon.
Het ravijn is voor ons beiden even diep, het risico even groot, maar hoe wij dezelfde situatie interpreteren, zorgt voor hoe we ons voelen en voor het resultaat.
Het zijn niet de feiten op zich die voor miserie zorgen, maar hoe we de feiten zien en benaderen. Hoe we erover denken.
Onze gedachten hebben immers invloed op onze gevoelens, onze gevoelens bepalen onze actie, en onze acties bepalen het resultaat.
Tom denkt misschien “machtig, in dat bakje over dat ravijn”.
Ik denk: “ik ga sterven”.
Al de rest volgt daarop.
Zijn leven is anders dan het mijne omdat hij zo anders denkt over gevaar, risico, mogelijkheden, obstakels.
Kan je dat voelen?
Hij bewijst constant aan zichzelf dat hij het aankan.
Ik bewijs constant dat alles veel te gevaarlijk is.
Zo gaat dat met ons hoofd.
Ik ga dingen uit de weg en bewijs zo dat dat de manier is om veilig te blijven. Hij gaat dingen aan en bewijst zo dat die dingen niet zo gevaarlijk zijn als sommige mensen denken.
Hij overrulet zijn primitieve brein met andere gedachten: er zijn hier al duizenden mensen over dat ravijn gegaan, dat zal wel lukken zeker?
Of: ik heb al zoveel gedaan en leef nog, dit zal ook lukken.
Ik slaag er op dat moment niet in om te overrulen.
Ik sta in mijn eigen weg met mijn default negatieve gedachten.
Maar niet meer altijd.
Want dit is ook wat er gebeurt als ik iets anders wil veranderen of aanpakken.
Ons hoofd wil alles veilig houden door ervoor te zorgen dat we niet te veel veranderen. Verandering is eng.
Dus toen ik vele jaren geleden weer begon bij te komen na mijn zwangerschappen, en probeerde uit te vogelen wat ik kon doen, schoot mijn primitief brein constant in gang met gedachten als:
- jij gaat dit niet kunnen
- dit heeft geen zin
- sporten en gezonder eten is veel te moeilijk
- je bent toch goed zoals je bent?
- je bent deze week niet zo goed bezig, stop toch gewoon
Ik denk die dingen ook he.
Elke dag.
Maar ik heb een paar tools waarmee ik mezelf heb leren coachen.
En neen, dit gaat niet over manifesteren of toxische positiviteit. Dit gaat over jouw hoofd, dat omwille van evolutionair begrijpelijke neigingen neigt naar negatief, een beetje in balans brengen door niet zomaar alles te geloven dat dat primitief brein zegt.
Ik heb geleerd om mijn gedachten tegen het licht te houden, in vraag te stellen, en als ze mij niet helpen, ze te vervangen door helpende gedachten.
Dat is wat een coach doet, maar je kan dat ook doen voor jezelf he.
Dat leer ik in Club Foert, ook.
Opzettelijk kiezen wat je gelooft.
Van gedacht mogen veranderen in jouw voordeel.
Jezelf zo bewust sterker denken.
Dat is wat ik doe in mijn journal, elke dag.
Is deze gedachte wel waar?
En zelfs als ze waar is: is ze helpend? Moet ik het blijven denken? En waar brengt die gedachte mij dan?
Hoe vaker je kan zien dat je default gedachten maar dat zijn: een evolutionair overblijfsel dat je in vraag kan en mag stellen, hoe meer autonomie je hebt over je leven.
Want je gedachten creëren je gevoel, en je gevoel zorgt voor actie of inactie.
Je mag alles geloven dat je wilt.
Aja, kijk maar naar de oranje man in het Witte Huis, die daar een mooi en pijnlijk bewijs van is.
Wij mogen dat ook.
Leren om je gedachten bewust te kiezen, in plaats van standaard te blijven geloven, dat is waar het goud zit he.
Er is niks mis met jou als je gedachten vooral angstig, negatief, voorzichtig zijn.
Maar als je daar nog niet mee aan de slag bent gegaan, dan mis je zoveel.
Ik ben bezig aan een nieuw traject, en in tussentijd is het in club foert te doen om hiernaar te kijken.
Come join!